Je kan me bezwaarlijk een fan van postrock noemen. Gelukkig valt Irepress slechts administratief onder deze noemer. Dit combo uit Boston leunt namelijk meer aan bij een een band als Isis en zeg nu zelf, er bestaat erger om bij aan te leunen. Het lang uitgesponnen “Diaspora” is dan wel instrumentaal, maar verveelt geen seconde. Van postrock over metal naar een haast dansbaar tussenstuk, Irepress doorloopt het parcours schijnbaar moeiteloos. Net op het moment dat de groep iets te veel in herhaling drijgt te vallen, komt er zowaar een zanglijn voorbij gescheurd op Barrageo. Nice! Op “Daniel Sen” haalt men de piano boven (waar zat die al die tijd verstopt) en man, wat is dit een welgekomen afwisseling van 1:49. 'Sol Eye Sea I' biedt negen songs lang het beste van verschillende werelden, namelijk die van progressieve rock, metal en electronische soundscapes. Ja ja ja!
|
|
