| |
|
|
|
 |
|
|
| |
|
|
|
|
|
Bekijk Fotogallerij
|
|
|
| SAXON/ICED EARTH |
| AB, Brussel- 02 February 2009 |
‘Legends of Metal’, hadden Iced Earth en Saxon hun gezamenlijke tournee gedoopt, en eigenlijk is die titel vrij gepast. Er zijn al 30 jaar verstreken sinds Saxons debuut, maar ook ‘Iced Earth’ van de gelijknamige band dateert al van 1991. Sindsdien heeft Iced Earth geen enkel slecht album uitgebracht, maar het is vooral uitkijken naar wat de band live zal doen met twee op elkaar volgende conceptalbum en een voorgaande trilogie op zak.
Niet veel, zo blijkt. Er wordt wel geopend met intro “In Sacred Flames” en het nummer “Behold the Wicked Child” van het laatste album, en ook van ‘Framing Armageddon: Something Wicked, Pt. 1’, krijgen we wat te horen, maar dat is het wat het nieuwe materiaal betreft. Een beetje teleurstellend, al zit de setlist verder uitstekend, maar lichtjes voorspelbaar, in elkaar.
Jon Schaffer klinkt nog steeds als een metronoom – de man is simpelweg een van de strakste metalgitaristen van het moment – maar het zijn de melodieuze leadgitaarlijnen die de songs van Iced Earth vaak zo memorabel maken. Hoe goed en stevig de basisriffs ook zijn, zonder de melodieuzere tweede gitaarlijnen zouden ze een stuk droger en kaler klinken. Hoewel ook de ritmesectie uitstekend op dreef is, is het toch weer vooral Matthew Barlow die de aandacht naar zich toe zuigt. Net zoals tijdens de zomer treedt de imposante, roodharige zanger aan met een kort en fris kapsel, terwijl zijn stem herkenbaar is uit duizenden. De terugkeer naar de oude stal heeft iedereen duidelijk goed gedaan, want Barlow klinkt nu eenmaal emotioneel meer doorleefd en matuur dan interim vocalist Tim Owens. En toch… Hoewel Barlow clean vol klinkt als altijd, lijkt hij hier en daar moeite te hebben met de hogere noten. Vooral tijdens “Dracula” lijkt de frontman wat te worstelen met zichzelf, of zou hij opzettelijk soms iets meer grommen dan gewoonlijk? Barlow blijft echt zingen, maar doet dat soms zo agressief dat de zang bijna naar screams uit de black metal neigt. Gelukkig klinkt het niet slecht. Toch doet het een beetje zeer, want Barlow is een van de top tien favoriete zangers van deze recensent en dan verwacht je dezelfde hoge, middelste en lage noten die ook het opgenomen werk naar een bovenaards niveau tillen.
Natuurlijk doet er zich geen enkel probleem voor tijdens fantastische liedjes als het inmiddels obligate saluut aan Schaffers omgekomen vriend “Watching Over Me” en “Melancholy”, maar hetzelfde kan niet gezegd worden van het voornoemde “Dracula” en de traditionale afsluiter annex toegift “Iced Earth”. Tijdens die laatste song lijkt ook de leadgitarist even het juiste ritme een beetje kwijt te zijn, maar opvallen doet het niet.
Tussendoor krijgen we echter pure, memorabele metalsongs als “Declaration Day”, “Vengeance Is Mine” en “Pure Evil”. Een vrij heavy set, dus, die al bij al aantoont dat Iced Earth inderdaad een echte metalen legende is geworden. Wanneer kunnen we nu eigenlijk een volledige uitvoering van ‘Framing Armageddon: Something Wicked, Pt. 1’ en ‘The Crucible of Man: Something Wicked, Pt. 2’ verwachten?
Van kleine foutjes is er bij Saxon overigens helemaal geen sprake. We hebben al meermaals gezegd dat er haast geen sleet lijkt te komen op Biff Byfords stem en bovendien weet de band ons heel aangenaam te verrassen. Hoewel Saxon tijdens festivaloptredens steeds weer de oude klassiekers afhaspelt, jagen de Britten er deze keer bijna de helft van het nieuwe album door. Saxon begint met het fantastische “Battalions of Steel”, maar speelt later ook het al even geweldige “Demon Sweeney Todd” (met een ontketende Biff), “Hellcat” en “Valley of the Kings”. Tijdens de toegiften is er ook plaats voor meezinger “Live to Rock”. Ook de rest van de setlist verraadt respect voor het nieuwere materiaal, met in achterwaarts chronologische volgorde het stevige “Let Me Feel Your Power”, “Man and Machine” en “Metalhead”! Een indrukwekkende setlist, die wordt aangevuld met enkele klassiekers: kippenvelsong “Dallas 1PM”, “Broken Heroes”, een verrassend modern klinkend “Heavy Metal Thunder” en natuurlijk “Princess of the Night”. Ook het pakkende “Crusader” ontbreekt deze keer niet.
Het valt op hoe de oude songs niet misstaan naast het modernere werk, wat overigens ook te maken heeft met de sterke en heavy uitvoering.
Op voorhand dachten we dat Iced Earth bij voorbaat deze clash der titanen zou winnen, maar na wat we deze avond te horen kregen, zijn we niet meer zo zeker. “Valley of the Kings” en “Man and Machine” waren misschien de zwakste songs van de avond, maar Saxon wist toch indruk te wekken met een paar songs die bijna episch klonken. Ondanks een iets te zwak geluid (met vooral bij Iced Earth te weinig bas) een zeer geslaagde avond metal, die snel herhaald mag worden! |
Dirk Vandereyken
|
 |
|
|
|
