| |
|
|
|
 |
|
|
| |
|
|
|
|
|
Bekijk Fotogallerij
|
|
|
| DREAM THEATER / OPETH / BIGELF / UNEXPECT |
| Vorst Nationaal, Brussel- 17 October 2009 |
Een paar jaar geleden kwam meesterdrummer Mike Portnoy van Dream Theater op het idee om onder de noemer ‘Progressive Nation’ op tournee te gaan met verschillende andere bands uit het progressieve genre. Een soort rondreizend minifestival, dus, al kan je ook spreken van een uit de kluiten gewassen voorprogramma. Op zaterdag 17 oktober werd ook Vorst Nationaal aangedaan, wat resulteerde in een aardig gevulde arena vol muziekfans. Of elke band op enthousiaste reacties kon rekenen, lees je hieronder.
Er wordt afgetrapt met vreemde eend in de bijt Unexpect. Vreemde eend, niet omdat de muziek niet progressief is – dat is ze zeker wel – maar omdat de composities zelf erg complex en vaak dus ook moeilijk beluisterbaar in elkaar zitten. De niet onbevallige zangeres krijgt daarbij de vocale steun van haar vreemd zingende medemuzikanten, terwijl zowel de heel aanwezige viool als de meer traditionele metalinstrumenten worden aangewend om voortdurend van de hak op de tak te springen. Sommige melodieën klinken vrij heavy, andere zijn haast kinderlijk, wat het luisterplezier niet altijd ten goede komt. Verdienstelijk, interessant en intrigerend, maar toch gaan we niet snobistisch doen over dit soort muziek en stellen dat we graag iets meer goede ‘hooks’ en herkenbare muziekstukjes hadden gehoord. Voor fans van het meer experimentele werk van System of a Down, Mastodon en Tomahawk, drie bands die gewoonlijk toch iets meer tijd nemen om een riff of zanglijn te laten bezinken.
Na Unexpect blijkt het gemakkelijker in het gehoor liggende materiaal van Bigelf een betere indruk op het publiek. De bebaarde muzikanten weten te enthousiasmeren met hun progressieve rock, die vaak een beetje gestoeld lijkt op de leest van Pink Floyd, al lijkt ZZ Top op het eerste gezicht een betere referentie te zijn.
Optredens van Opeth maken ons altijd een beetje nerveus. We houden immers enorm van de songs waarin zanger Mikael Åkerfeldt laat horen dat hij een mooie stem heeft, maar grunts zijn nooit ons ding geweest, ook al is de man een goede ‘grunter’. Ook tijdens ‘Progressive Nation’ wachten we de setlist in spanning af, al zijn alleen Åkerfeldts grappige bindteksten al telkens de moeite waard. Er wordt afgetrapt met het mooie “Windowpane”, dat gevolgd wordt door het energieke “The Lotus Eater”, het duo “Reverie” en “Harlequin Forest”, death metalsongs “April Ethereal” en “Deliverance”, en het sfeervolle “Hex Omega”. Een uitgebalanceerde set, maar wat ons betreft hadden de death metalsongs dus niet gemoeten.
Na Opeth is het eindelijk de buurt aan het hoofdprogramma. We zagen Dream Theater een paar maanden geleden een fantastische prestatie neerzetten in het Hard Rock Hotel te Las Vegas en hopen dat de ex-leerlingen van de Berklee College of Music – een van de meest prestigieuze muziekscholen ter wereld – die in Brussel zullen dupliceren. Jammer genoeg staat het geluid niet zo perfect afgesteld als in Vegas en zal James LaBrie weer de criticasters achter zich aan krijgen omdat hij zo nu en dan weer iets te schril staat te zingen, maar verder is er alweer niets aan te merken op het optreden. De intro van het fantastische en erg gevarieerde “A Nightmare to Remember” is dan ook perfect als opener, terwijl de vijftien minuten lange song geen enkel moment gaat vervelen. We hebben nooit begrepen waarom sommige critici beweren dat Dream Theater er vaak niet in slaagt om melodie en herkenbaarheid aan een virtuoos technisch meesterschap te koppelen, want dat is gewoon helemaal niet waar, zoals LaBrie tijdens het nummer verschillende keren met erg meezingbare zanglijnen onderstreept.
Er wordt lichtjes verrassend gevolgd met “The Mirror” en “Lie”, twee grotendeels indrukwekkende instrumentale nummers uit ‘Awake’, waarna we weer kunnen meezingen met het zoals altijd sublieme “Sacrificed Sons”. Wat een fantastische song blijft dit toch, zeg! Of wat te denken van de erg toegankelijke maar nog steeds indrukwekkende single “A Rite of Passage”, waarvan de videoclip wordt vertoond op de grote schermen die achter en naast het podium hangen? Groots! Wanneer ook nog eens “Forsaken” wordt ingezet, is het duidelijk dat we hier met een uitgekiende setlist te maken hebben, met veel nummers die meer ‘hooks’ hebben dan sommige bands in hun hele loopbaan bij elkaar schrijven. Niet slecht voor een band die zichzelf zogezegd teveel verliest in oeverloze technische demonstraties. Met “The Spirit Carries On” krijgen we zelfs een van onze favoriete nummers van het superbe conceptalbum ‘Scenes from a Memory’. “As I Am” is ondertussen ook een ‘incontournable’ geworden en toont nog eens hoe Dream Theater als geen andere band zowel heavy als melodieus en technisch uit de hoek kan komen, waarna de band veel te snel ostentatief afscheid neemt van de fans. Natuurlijk moet het vijftal echter terugkeren voor een toegift en dat wordt het bijna twintig minuut lange epos “The Count of Tuscany”, waarop John Petrucci nog eens zijn demonen loslaat (de man schreef het nummer immers naar aanleiding van een heel nare ervaring die hij zelf had in Italië) en duidelijk maakt dat hij evenveel gevoel als technisch kunnen in zijn solo’s kan zetten. Nu we van Dream Theater gewend zijn dat de band soms urenlang kan optreden vinden we de set lichtjes aan de korte kant, maar dat er werd gekozen voor perfect uitgevoerde bloedmooie songs kan niet ontkend worden. Geweldig. Alweer.
Foto's: Kim Van Houtte
|
Dirk Vandereyken
|
 |
|
|
|
