| |
|
|
|
 |
|
|
| |
|
|
|
|
|
Bekijk Fotogallerij
|
|
|
| ALICE IN CHAINS |
| Hof Ter Loo, Antwerpen- 19 November 2009 |
Grunge? Alternatieve rock? Stoner? Of toch maar (doom) metal? Een ding is zeker: wie het sinds 2005-2006 herrezen Alice In Chains op 19 november in het Antwerpse Trix aan het werk zag, weet dat de band zeker de intensiteit van de betere metalformaties uitademt. Live klinkt alles immers nog meer heavy, nog logger en nog grootser dan op album. Dat zanger William DuVall daarbij zijn aan heroïne en cocaïne overleden voorganger Layne Staley meer dan evenaart is inmiddels al wel geweten, dat de groep zonder zijn zwart schaap nog solider, consistenter en betrouwbaarder klinkt misschien niet.
Alice In Chains speelt niet op safe en treedt aan zonder voorprogramma. Niet erg, trouwens, want het is van meet af aan duidelijk dat het erg talrijk opgekomen publiek hier maar voor een ding is en dat is zeker geen flauw afkooksel van hun heldenband, die doorheen de jaren een eigen geluid heeft gecreëerd. Alice In Chains, dat is niet enkel de samenzang tussen gitarist Jerry Cantrell en zijn frontman, maar ook herkenbare riffs, een flinke dosis ‘groove’ en beukend drumwerk. Met de nodige repetitie, weliswaar, maar ook met voldoende accenten en solo’s, zodat het geheelplaatje nooit saai wordt.
De band trapt af met een aantal snellere songs: “Rain When I Die”, “Again” en “Them Bones” gaan het meer slepende “Dam That River” vooraf. DuVall is uitstekend bij stem, maar ook de rest van de band speelt hoorbaar met de ervaring van vele jaren samenspelen achter de kiezen. Dat er ooit nog een hiaat van verschillende jaren is geweest, is nergens meer te horen. Met het mooie “Your Decision” en het simpele maar enorm pakkende “Check My Brain” komen er twee nieuwe songs voorbij. Die worden meteen gevolgd door het traag maar effectief opgebouwde “Love, Hate, Love” en het groovende “It Ain’t Like That” van debuut ‘Facelift’, waarna het de beurt is aan de gemetaliseerde uitschieter “A Looking in View” en een akoestisch rustpunt, dat bestaat uit “Down in a Hole”, “No Excuses” en de titelsong van het nieuwe album, “Black Gives Way to Blue”. Het geweldige “God Am” wordt perfect en bezwerend uitgevoerd, waarop het veel minder toegankelijke “Acid Bubble” en het meeslepende “Angry Chair” volgen.
Of het nu met de Gibson om de hals of met enkel de microfoon is, DuVall maakt indruk. Op de nog altijd fantastische meezinger “Man in the Box” zingt hij Staley zonder moeite naar de spreekwoordelijke vergetelheid, zodat iedereen tevreden en enthousiast in de handen blijft klappen wanneer de voltallige band het podium verlaat. Het publiek blijft echter geduldig wachten op de terugkeer van Alice In Chains, want natuurlijk kan de band het land niet verlaten zonder “Rooster” te spelen. Eerst krijgen we echter nog zinderende uitvoeringen van “Lesson Learned” en “Would” te horen. Alice In Chains kwam, toonde dat het ook met de nieuwe songs nog beter kan dan tijdens de laatste doortocht op Graspop in 2006, en verliet zichtbaar geëmotioneerd de mensenmenigte in de Trix. Dat Jerry Cantrell en drummer Sean Kinney al een tijdje ziek waren, heeft niemand in de zaal opgemerkt. Straf.
Foto's: Kim Van Houtte |
Dirk Vandereyken
|
 |
|
|
|
