Eerst en vooral proficiat met alweer een uitstekende release. Wat maakt dat jullie blijven gaan?
Bedankt, we zijn er zelf zeer blij mee. Ik denk niet dat er echt een geheim is, gewoon heel veel toewijding aan de band, da’s alles.

Het is geweldig om te merken dat jullie nog steeds klasbakken als “Never Stop The Hate Train”, “Devil Bone Fugue” en “If That’s The Way You Want It” weten neer te pennen. Zo wordt het moeilijk om een favoriet te kiezen. Is er voor jou een verschil met songschrijven nu en pakweg vijfentwintig jaar geleden?
Voor mij is er geen enkel verschil. Ik leef niet in het verleden. The Meteors is een progressieve band en ik schrijf songs voor de kost. Wat de favorieten betreft, sorry maar die heb ik niet. Zoals bij elke goede plaat is de voorkeur voor bepaalde nummers onderhevig aan mijn gemoedstoestand.

Jullie staan aan de top van deze scene maar het blijft wel een underground gebeuren. Does it pay the bills?
Ons publiek wordt alleen maar beter en groter. Ik kan niet spreken voor de fashionbilly-scene, dat is gewoon mijn wereld niet. Het Meteors-publiek is erg verschillend, het zijn mensen met veel toewijding en ze zitten er in voor een lange tijd. Wat de financiële kant van het geheel betreft, dat is privé maar laten we het zo stellen: ik heb geen tweede job nodig en ik heb goed te eten. Ik bezit ook nog twee full-time studio’s. In Heaven in Engeland en Maddog in Duitsland. We hebben bijna elke dag bands over de vloer en uiteraard werken we alleen maar met coole bands.

De hidden track is een heropgenomen nummer uit het album ‘Monkey Breath’. Erg leuke verrassing maar waarom precies die song?
Waarom ook niet? De laatste tijd nemen we verschillende oude songs opnieuw op omdat de band stukken beter is geworden dan toen we de originele versies opnamen.

Zijn er nog andere dingen die je in verband met ‘Hell Train Rollin’ met onze lezers wil delen?
Het is echt, net als al onze andere dingen die we gedaan hebben. Niet gemaakt om mensen te overhalen, wel om Meteors-mensen te behagen.

Je zit al een groot deel van je leven in deze band, is er naast The Meteors nog plaats voor iets anders in je leven? Ik bedoel, wat is er voor jou nog belangrijk?
Dat is een persoonlijke vraag die ik niet zal beantwoorden.

Iets anders dan. Momenteel zitten jullie al even op People Like You Records maar jullie brachten, als ik het goed heb, ‘Psycho Down’ uit op het Belgische Drunkabilly Records. Waarom maar één album?
Eigenlijk kwam die plaat uit op Anagram maar Drunkabilly bracht de vinyl uit. Het label is gewoon te klein. De mensen van People Like You zijn een erg toffe bende om mee samen te werken. Ze weten waar ze mee bezig zijn en ze doen het goed. Ze werken erg hard aan de dingen die ze voor ons doen.

Misschien een voor de hand liggende vraag, maar wat vind jij van de psychobilly scene vandaag? Interessante bands?
Helemaal niks, ik ben er niet mee bezig. Ik denk alleen maar aan ons publiek en onze scene. Beiden groeien, zowel kwalitatief als qua grootte. We verkopen meer, we spelen meer en de WWWC (World Wide Wrecking Crew, Meteors fans dus, red.) wordt elke dag sterker. Ik hou van heel wat bands maar het is niet mijn taak om die aan de man te brengen.

Er is een nieuwe soloplaat van jou aangekondigd. Kan je er wat meer over vertellen?
Het is mijn achtste en hij heet ‘International Super Bastard’. Het is allemaal aardig aan het borrelen en er zijn al verschillende tracks helemaal af en gemixt. Ik denk dat het een dubbelalbum zal worden en dat deze naar het einde van dit jaar zal uitkomen. Verder zal er ook nog een nieuw The Legendary Raw Deal-album uitkomen, ergens dit jaar.

Een tijdje geleden kwam ik in het bezit van de plaat van Nigel Lewis And The Zorchmen. Heb jij hem al gehoord en zo ja, wat vond je er van?
Om heel heerlijk te zijn, Nigel heeft helemaal niks te maken met dit alles. Ik bedoel, vijfentwintig jaar geleden nam hij afscheid van psychobilly en nu probeert hij gewoon wat te profiteren van zijn korte tijd die hij bij The Meteors doorbracht. Daarom ook dat hij voor zijn band een The Meteors gerelateerde naam heeft gekozen. Om nog maar te zwijgen van de dinosaurussen die nu nog naar zijn rommel luisteren.

Met deze uithaal naar ex-Meteors lid Nigel Lewis, is de koek op. Ik probeer nog iets met een leuke anekdote, The Cramps en ik haal wat vergelijkingen naar boven maar mijnheer Fenech heeft er genoeg van. Vragen worden verkeerd begrepen en het is tijd om af te ronden. Er komt, zoals altijd, alleen nog uit dat The Meteors een nieuw soort muziek hebben gecreëerd. Een beetje een raar interview maar we zijn toch blij dat we deze legende aan de tand mochten voelen.